Marzenkowo

  O tamtej pory zadna rozmowa z nim nie byla juz zwyczajna rozmowa, a rozmawiali duzo. Przychodzili do pracowni wczesniej niz wszyscy, wychodzili pozniej. Byli najbardziej pracowitymi osobami na calym kolku. Przychodzili nawet w dni, kiedy nie bylo zajec. Rysowali, malowali, planowali. Obydwoje starali sie nie schodzic na tematy osobiste, zwlaszcza, ze sami nie wiedzieli jak nazwac to co dzialo sie miedzy nimi. Poza tym nadal zyli w zludzeniu, ze nikt nic nie widzi, ze sa ostrozni i uda im sie TO COS ukryc. Ona dopatrywala sie ukrytego znaczenia w kazdym slowie i gescie. Kiedy wital sie nie usmiechajac, jej serce zamieralo. Kiedy mniej z nia rozmawial czarne scenariusze powstawaly w jej wyobrazni.

  Codziennie rozmawiali tez telefonicznie. Wtedy wyznawali sobie nawzajem przywiazanie. On nazywal ja kochanie, moja pani, ukochana.

  Ona wiedziala, ze to nie powinno sie dziac. Wiele razy rozmyslala i postanawiala, ze to koniec. Kiedy jednak go zobaczyla, za kazdym razem miekla. Zaczeli sie tez regularnie spotykac. Calowali sie w kinie, calowali sie na ulicy, nawet przez telefon posylali sobie pocalunki.  Kiedy zamykala oczy widziala jego usmiech. Brakowalo jej go przez te wszystkie dlugie, wlokace sie dni, kiedy sie nie widzieli. Zaczela o nim snic. Mimo, ze wiedziala, iz nie sa dla siebie nie mogla sobie wyobrazic, ze jednak moglby zniknac z jej rzeczywistosci.

Nie wiedziala co sie z nia dzieje. Zapominala pedzli, a nawet portfela. Nie wiedziala nawet kiedy zaczela czekac na kolejne spotkanie.

  Zaczela rozmawiac z nim czesciej i czesciej. O niczym niezwyklym: szkole, ich projektach. Zaczeli opowiadac sobie o sobie nawzajem. Polubila te rozmowy choc nadal uwazala, ze to nie ma szans sie wydarzyc. Naprawe wiele ich dzielilo. On czasem musnal jej wlosy, ona dotknela jego ramienia, niby nic a nie mogla o nim zapomniec. Dzien bez rozmowy z nim stawal sie dniem straconym, lub dniem oczekiwania na dzien kolejny. Uwielbiala sposob w jaki wypowiadal jej imie. A przeciez nawet nie spotykali sie poza kolem plastycznym.

  Poznala go na kolku plastycznym. Wcale jej sie nie podobal, mial takie jasne krotkie wlosy, krotki nos i brazowe oczy. Nic nadzwyczajnego, wiec nie zwrocila na niego najmniejszej uwagi. Przez pierwsze miesiace nie zadala sobie nawet trudu, by zapamietac jego imie- Jan, Janek. Prawie z nim nie rozmawiala i tak zajeta byla swoim projektem, ze jako jedyna nie zauwazala tych wpatrzonych oczu i tego usmiechu, ktory pozniej tak polubila.

  Zaczelo sie tak, jak to zwykle sie zaczyna. Zauwazyl jak swietna robote zrobila nad swoim projektem i to zmusilo ja do oderwania wzroku od plakatu i spojrzenia na niego. Jolka pozniej jej powiedziala: Temu Jankowi to sie bardzo podobasz. Stwierdzila, ze to niemozliwe. Tacy byli rozni i tak wiele ich dzielilo. Pozniej przysnil jej sie ten wlasnie usmiech.

  Anka czula sie juz lepiej. Chyba niepotrzebnie zaalarmowala wszystkich swoja choroba. To nie moglo byc nic powaznego, bo juz jej najwyrazniej przeszlo. Zostal jakis niewielki bol plecow, ale moze zle spala; ot i tyle. Usmiechnela sie sama do siebie na wspomnienie wlasnej paniki. I o co bylo sie tak zamartwiac, pobolalo i przestalo.

 Na dzisiejszej probie czula sie bardzo dobrze. Z luboscia przysluchiwala sie tej wspanialej muzyce. Jeszcze teraz slyszy ja w tle wlasnych mysli, ma przed oczami piekne, skupione twarze chorzystow.

 Wziela gleboki oddech i nagle poczula znajomy bol w plucach. Byl podobny do tego, ktory zaatakowal ja juz tydzien temu. Z tym, ze teraz powrocil ze zdwojona sila. Zaczela kaszlec i zachlystywac sie powietrzem. “Zdradliwe przedwiosenne powietrze” pomyslala “takie przyjemne, a takie niebezpieczne”. W glowie nadal rozbrzmiewaly jej glosy chorzystow. Osunela sie ciezko na fotel. A jednak jej nie przeszlo. Odpuscilo na chwile, ale wrocilo ze mocniejsze. Pomalu podreptala do lodowki i nalala sobie szklanke spirytusu. Tylko on pozwalal zapomniec o bolu. Znow szpetnie przeklinajac “przedwiosenne powietrze” otworzyla nowe czasopismo, do ktorego subskrypcje nabyla juz dawno.

Ciezko oddychajac zaczela sledzic przygody Pszonkow. Ja chyba pojde w jej slady. Dobranoc.

  Anka nie wiedziala co myslec. Usiadla w swym nowym fotelu z Ikei i przymknela oczy. Za chwile zajmie sie gotowaniem, to zawsze uspokaja jej nerwy. Ostatnie wydarzenia daly jej w kosc. Niepotrzebnie podjela sie prowadzenia prob choru, nawet tak bardzo nie lubi spiewu. I tak ma duzo na glowie. za kazdym razem, kiedy tam idzie, serce lomoce w jej piersi.

 Nasluchuje kazdej nuty, kazdego mrukniecia tych silnych pieknych glosow. Wraca pozniej do domu i nie moze jesc, nie moze spac, nie moze myslec o czyms innym. W jej glowie rozbrzmiewa muzyka, ktora rozgrzewa jej wnetrze.

 Gdyby tylko wiedziala w co sie wplatuje nigdy by sie nie zdecydowala. Teraz moglaby z tego zrezygnowac. Chcialaby zapomniec, ale cos bardzo silnego ciagnie ja w to miejsce. Anka ma nowa milosc.