Marzenkowo

 Kolejny spacer po plazy. Probuje wykorzystywac te cieple dni jak najlepiej, bo moga byc juz jednymi z ostatnich.

Ksiezyc byl widoczny, choc do zmierzchu bylo daleko.

 Slonce malowalo na niebie najcieplejsze z kolorow

i pomalu chowalo sie za budynkami.

I zaczelo sie robic coraz ciemniej. Chmury stracily zloty odcien, a nabraly szarego, brudnego koloru.

 I bylo bardzo cieplo. Chociaz na plaze w Cape May wybralismy sie po czwartej, to i tak mozna sie bylo poprazyc na sloncu.

 Zeszly weekend byl goracy i parny, ale juz w ciagu tygodnia mozna bylo zauwazyc (i odczuc na wlasnej skorze), ze lato odchodzi. Z roku na rok czas mija coraz szybciej. Czy tylko ja mam to wrazenie? W szkole sredniej spedzilam cztery lata. Wydawalo mi sie to cala wiecznoscia. Studiowalam przez piec lat i trwalo dlugo, choc wydaje mi sie, ze jakby krocej niz liceum. W Ameryce jestem juz ponad trzy lata i nadal mam wrazenie jakbym dopiero co przyjechala. Owszem, wiele sie zmienilo przez ten czas, ale nie az tyle. Kiedys trzy lata wydawaly mi sie wiecznoscia, a teraz? Teraz wlasnie konczy sie kolejne lato i pozostawia jakis smutek. Ma sie jeszcze co prawda ocieplic, ale chyba nie na dlugo. Moze jeszcze choc raz w tym roku pojde na plaze. I znow nadejdzie kolejna zima i po niej lato. Jesien i wiosna sa tu jakby mniej widoczne. I tak bedzie mijal ten czas. Jakos mi sie smutno robi.

Jest na Brooklynie taka restauracja, jedna z tych, gdzie nie akceptuja ludzi “prosto z ulicy”. Miejsce trzeba odpowiednio wczesniej zarezerwowac. W srodku obowiazuje eleganckie ubranie, jesli nie powiedziec wieczorowe. Wieczorem pianista uswietnia gosciom pobyt.

Jedna sciana restauracji jest przeszklona, a przez nia widac Manhattan. Restaucja znajduje sie pomiedzi tarasem widokowym, z ktorego zrobilam moje glowne zdjecie na blogu, a Mostem Brooklynskim.

 Nie przesadze ani odrobinke, ze jedzenie tam podane, bylo zdecydowanie najlepszym jakie jadlam kiedykolwiek. Porcje male, ale palce lizac. Zaczynajac od przekaski -tunczyk wedzony, poprzez danie glowne- jagniecina, a na deserze konczac- jagodowe ciacho z lodami, nie moglam sie nadziwic, ze wszystko moze az tak smakowac. Obsluga jest przeuprzejma, wszyscy goscie ubrani jak na przyjecie.

To jest po prostu miejsce, gdzie kreuja sie wpomnienia. Potem mozna w tej sukni i w tym garniturze pojsc na taras widokowy, popodziwiac most, ktory zachwyca zawdze. Popatrzec na Manhattan migoczacy swiatlami. Mozna zapomniec na chwile o calym tym zgielku, o pospiechu w tym wiecznie zabieganym miescie.  Tak zrobilismy wlasnie w niedziele. Wspominalismy jak dwa lata temy powiedzielismy sobie: tak, na zawsze.

To moja przekaska  

I deser. Dania glownego niestety nie znalazlam.

* Zdjecia pochodza ze strony restauracji.

  Polacy sie ciesza, ja tez. Liczylam na to, na co chyba nikt nie liczyl, czyli wygrana. Nie narzekam, o nie. Brawo dla panow.

A o tym od kiedy i dlaczego zaczelam sledzic wyniki wszelkich rywalizacji sportowych innym razem.

  Czytam, czytam i czytam i oczom nie wierze. Ostatnio zafundowalam sobie odpoczynek od polskich informacji. Nie interesowalam sie, nie chcialam wiedziec. Pojechalam do wod i lasow na dlugi weekend, zrelaksowalam sie. Teraz czytam i nie moge uwierzyc.

Premier powiedzial, ze Rydzyk wzmocnil polski kosciol. Ze bez tego czlowieka nie ma radia. Tylko po co nam radio. Czy ja mam halucynacje, czy jeszcze niedawno Rydzyk plul na Kaczynskich? Czy mi sie zdaje czy byly wtedy jakies wezwania do przeprosin?O ludzie zlapalam sie za glowe i nie wierze.

Po drugie Vaclav Havel zaproponowal, by na wybory w Polsce przyjechala komisja miedzynarodowa. Uwaza, ze nalezaloby prowadzic obserwacje tego co sie dzieje, a wiemy wszyscy, ze dobrze sie nie dzieje. I co? I wielkie oburzenie w kraju. O co sie oburzac, czyzbyscie jeszcze wierzyli w praworzadnosc Prawa i Sprawiedliwoosci? Ja nie jestem naiwna i tez wolalabym, zeby te wybory byly NA PEWNO uczciwe.

 Czytam tez o wypadku samolotow na pokazie w moim rodzinnym miescie. Smutno mi, bo zawsze lubilam te pokazy i chyba do konca nie zdawalam sobie sprawy z tego, ze sa naprawde niebezpieczne.

Przeczytalam tez o smierci Pavarottiego, ech zycie.