Ona jest moja kolezanka, kolezanka wlasnie. Rozni nas cale wychowanie, kultura. Choc obydwie zyjemy tutaj, to jednak kazda w zupelnie roznym srodowisku. Opowiadamy sobie historie naszego zycia, duzo mowimy o naszych krajach. Dla kazdej z nas poglady tej drugiej sa co najmniej egzotyczne.
Jej brat zakochal sie w dziewczynie o innym wyznaniu. Swiata poza nia nie widzi. Jego rodzina, lacznie z moja kolezanka byli przeciwni. Ona mowila, ze to w zyciu nie ma szans, ze nie moze sie wydarzyc. Ze ona tego nigdy nie poprze, ze potepi, ze on nie moze z nia byc. Probowalam ja przekonac, ze milosc jest najwazniejsza. Niewazne, czy ona jest muzulmanka, katoliczka, czy hinduska. Dwa serca sie spotkaly i nie ma znaczenia zadna wiara, liczy sie milosc. Nie dawala sie przekonac, ale sluchala uwaznie. Mowila, ze dla nich najwazniejsze jest zeby rodzina byla tradycyjna i niewazne, ze ona jest w stanie przyjac islam i zrezygnowac z wszystkiego dla niego.
Wczoraj rozmawiala z bratem. zadzwonil poprosic ja o jedyna przysluge w zyciu. Chce zeby przekonala rodzicow, do jego wybranki. On kocha ja najbardziej na swiecie i nie moze bez niej zyc. Bardzo chce, zeby zostala jego zona. Nie zrobi jednak nic wbrew rodzinie. I tu jest rola jego siostry, a mojej kolezanki. Tej, ktora zarzekala sie, ze nie zaakceptuje takiej ‘zdrady’. Nie, nie ma mowy i nie bylo co jej przekonywac. I zmiekla. Juz nie mowi, ze to sie moze zdarzyc. Teraz mowi o smutnym glosie brata wyczekujacym od niej wybawienia, Juz nie mowi tamta dziewczyna, ale jego dziewczyna, moja przyszla siostra. Teraz bedzie urabiac rodzicow, zeby brat byl szczesliwy.
Bo milosc jest najwazniejsza. Kocha brata, pokocha i jego wybranke. Nie moze pozwolic, zeby mial zlamane serce. Ze zlamanym sercem ciezko zyc i nic nie boli bardziej.
